Η Ελιά Καλαμών έλκει την καταγωγή της από την περιοχή της Καλαμάτας, εξ ου και το όνομα αυτής Ελιά Καλαμών. Δένδρο που δίνει καρπό μεσαίου – μεγάλου μεγέθους, υψηλής ποιότητας, θεωρείται μια από τις κορυφαίες ποικιλίες στον κόσμο. Επιτραπέζιες ελιές της ποικιλίας αυτής συντηρούνται σε άλμη ή σε ξύδι σε διάφορους συνδυασμούς με αρωματικά φυτά και βότανα.

Είναι μεσοπρώιμη (ωριμάζει Νοέμβριο – Δεκέμβριο). Δένδρο εύρωστο με μεγάλα βαθυπράσινα φύλλα. Απαιτητική σε εδαφική και ατμοσφαιρική υγρασία. Κατάλληλη για πεδινά ή ημιορεινά μέρη.

Ο μύθος των Ελαιών Καλαμών

Ερευνες, με την μέθοδο αναλύσεων μοριακής βιολογίας (DNA) , σε οργανικά υπολείμματα εντός των αρχαιολογικών ευρημάτων (αγγεία), δείχνουν ότι η εξημέρωση της ελιάς άρχισε στα  χαμηλά υψόμετρα της οροσειράς του Ζάγκρου , στα σύνορα των σημερινών Ιράκ και Ιράν. Πρώτη φορά στην ιστορία του, ο άνθρωπος σταμάτησε να περιπλανιέται κι έγινε γεωργός. Η εξημέρωση έγινε δηλ. λίγο πολύ εδώ και 5-6 χιλιάδες χρόνια π.Χ..

Δεν είναι  εύκολο να καθορίσουμε αν πρώτα ο άνθρωπος  χρησιμοποίησε την ελιά για να παράγει βρώσιμες ελιές ή για να παράγει λάδι. Η άποψη πού σήμερα επικρατεί είναι ότι μάλλον το πιθανότερο είναι το δεύτερο: να παράγει λάδι.

Όταν οι Έλληνες έφτασαν στην αιγυπτιακή λεκάνη κατεβαίνοντας από τις στέπες του Καυκάσου (πριν 2000 χρόνια π.χ.) η καλλιέργεια της ελιάς ήταν αρκετά διαδεδομένη ανάμεσα στους ντόπιους λαούς και ιδιαίτερα στους λεγόμενους, μινωικούς,  ασιατικής προέλευσης κι αυτοί. Κι όπως ήταν φυλή πνευματικά εύρωστη και γεμάτη δίψα θαμπώθηκε από τις επιτεύξεις των ντόπιων πολιτισμών και για πάνω από 500 χρόνια βάλθηκε να μάθει  και να πάρει απ’ αυτούς  ότι πιο καλό είχαν αναπτύξει. Ένα απ’ αυτά ήταν και η καλλιέργεια της ελιάς.

Θεωρούσαν την καλλιέργεια της ελιάς τόσο μεγάλη κατάκτηση στο βαθμό που ακόμη και η Αθηνά, η οποία είχε βγει απ’ το σπασμένο κεφάλι του Δία, και δεν μπορούσε παρά να ήταν σοφή, διάλεξε την ελιά και την φύτεψε στο βράχο της ακρόπολης σαν επιβεβαίωση της ιδιοκτησίας της ύστερα από την νίκη της στον καυγά με τον Ποσειδώνα για το ποιος θα πάρει την Αττική.

Απαιτήσεις σε έδαφος:

Η ελιά αναπτύσσεται σ’ όλα τα εδάφη ακόμα και στα άγονα πετρώδη. Αποδίδει όμως καλύτερα σε σχετικά γόνιμα εδάφη που συγκρατούν αρκετή υγρασία. Υποφέρει σε βαριά εδάφη που νεροκρατούν.

Προτιμάει ουδέτερη ή ελαφρά αλκαλική αντίδραση (pH 7-8) του εδάφους, αντέχει όμως και στα ελαφρά όξινα εδάφη. Παρουσιάζει σχετικά καλή αντοχή στην αλατότητα του εδάφους.
Εκδηλώνει μέτρια επίδραση σε ηλεκτρική αγωγιμότητα (ECe) μέχρι 4 dS/m και σε περιεκτικότητα ανταλλάξιμου Νατρίου (Νa) μέχρι 20-40%.